kamalbergman.nl Gedicht Haat in gele knoppen

Haat in gele knoppen

Voorspelbaar!

De haat met gele knoppen

Eindelijk, daar stroomt het,
Uit het zicht en goed weggestopt,
Onder een dun laagje vet,
Zo lang en goed weggepropt

Denkt nu te mogen stromen,
Vrij en onbekommerd los,
Het beest zonder echt onderkomen,
Vrij over het land en velen de klos

De giftige smurrie,
De bruine drek,
Die uitbreidende vlek
Niet bijster schrander,
Zonder maat, Jegens de ander

Het stroomt en is zichtbaar,
Het pus is dik en vol moed,
Het denkt dat het daaraan goed doet,
Er is maar een maar, Wat daarna, wat wil men dan,
Weer samen op de divan,
Samen verder varen op onbestuurbare drakenschepen?

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Post

OoitOoit

10 december 2015 Ooit Als ik ooit de grens verleggen kon, Zo ver en zo hoog als ‘t kan de lat, Van verstand, dat van agressie won. Het regime, vol haat en nijd, op z’n gat.  Bestuurder, die maat bepaalt en mijmert, Over landsgrenzen, rijkdom en zijn macht, Valsheid in geschrifte, van menner naar slijmerd, Waanzin en treurnis, ieders toekomst in de wacht. Dan hoor ik bommen dichtbij klinken,  Wapens recht vooruit, kogels in ‘t rond, Drones, die wijken van label voorzien. Buurman bloedt, kloot vast in de wond, Ik ren uit huis, soldatengespen blinken, De schaamte voorbij en pijn bovendien.  Als ik ooit de grens verleggen kon, Zo diep en zo laag als ‘t kan de lat, Hulp geboden, het vuurpeloton won, Het regime, blind en doof, op z’n gat.   Bestuurder, die grens behoudt en denkt, Over periferie, klimaat en economie, Dat fragiel en dun over elkaar zwenkt, Europees gezicht in een anomalie.  Dan merk ik dat ik iets moet doen. Reageren, op schone hypocrisie, Dat groeit en een samenleving splijt.  Achter ellebogen en schermen zonder visie,

Over haatOver haat

23 februari 2020 Ook al is de druk zo hoog,De opruiende lat zo laag,De zin die Buitenhof verboog,De achilleshiel voelde de zaag, De premisse, echter, bleef staan,Als een huis tijdens