De eeuwige strijd
Kleine dorpjes zijn nogal in het nieuws dit jaar. Mooie, ietwat slaperige dorpjes komen volop in de schijnwerpers te staan. Ook op de socials doen ze het goed. Wel om wat minder mooie redenen, maar toch!
Nu is Oldebroek aan de beurt. Oldebroek vooruit, of beter gezegd: Oldebroek achteruit. Oldebroek, een gemeente met ongeveer 24.500 inwoners, staat nogal in de schijnwerpers. En niet door het mooie, heilige licht dat uit een van de kerken straalt, maar door een groep wat al te conservatieve christenen die hun geloof wel erg serieus nemen en, veelal aangewakkerd door sociale media, oude idealen, waarden en normen naar voren schuiven en zelfs vlaggen verwijderen. Daarnaast schrapt de gemeente LHBTI-beleid.
Want geloof, geloof het of niet, zit weer in de lift. En dat kan in Oldebroek ook goed, want een lokale fietsroute voert langs maar liefst achttien kerken. Achttien! Jezus, eat your heart out.
De strijd voor respect en gelijke LHBTI-rechten kent een lange geschiedenis, en niet alleen in Nederland. Kennen jullie de verhalen over de Domtoren in Utrecht? Een van de grootste sodomietenvervolgingen uit de Nederlandse geschiedenis in 1730 en 1731. Een schande. Eeuwig verstoppertje spelen mocht niet meer.
Veel later, in 1911, kreeg de strijd voor gelijke rechten een nieuwe dimensie door de invoering van artikel 248bis. Deze wet maakte seksuele handelingen tussen volwassen mannen en jongens van zestien tot eenentwintig jaar strafbaar, terwijl voor heteroseksueel contact een andere leeftijdsgrens gold. Discriminatie dus. In 1912 werd het Nederlandsch Wetenschappelijk Humanitair Komitee opgericht, een vroege organisatie die zich inzette voor homo-emancipatie.
Het openlijke protest kwam pas veel later echt op gang. De roerige jaren zestig brachten verandering. In 1971 werd artikel 248bis afgeschaft. Ruim 5.000 mensen waren op grond van dit artikel voor de rechter gebracht. Maar de discriminerende wet had ook buiten de rechtszaal ingrijpende gevolgen voor de levens van homoseksuele mannen.
Het ging natuurlijk niet alleen om leeftijdsdiscriminatie. Zodra zulke wetten worden ingevoerd, word je al snel tot buitenbeentje gemaakt. Kijk maar naar de wetgeving in Rusland, Oeganda en andere landen. Een stok om mee te slaan, en dat gebeurt dan ook volop.
Het ging en gaat ook om de vrijheid om jezelf te zijn. Zijn wie je wilt zijn. Leven zoals je wilt leven, liefhebben zoals je wilt liefhebben.
En ja, dat gaat óók gepaard met wat sommigen perversies noemen, maar die komen net zo goed voor bij onze heterovrienden. Er bestaan talloze seksuele voorkeuren en verlangens. Sommige mensen worden nu eenmaal opgewonden van schoenveters. Dat is toch hun recht? Zolang alles binnen de grenzen van de wet gebeurt, wat maakt het jou dan uit waar iemand van houdt?
De meeste homoseksuelen hebben bovendien een vrij en normaal seksueel leven waarin anale seks niet eens voorkomt. O, zei ik dat hardop? Wat een schande!
Er woedt dus al heel lang een strijd om hetzelfde respect te krijgen dat anderen vanzelfsprekend lijken te vinden. Om te mogen liefhebben wie je lief wilt hebben. En nog steeds krijgt deze groep, keer op keer, te maken met geweld, afwijzing en angst.
Daarom is Pride nog altijd nodig. Dat staat buiten kijf. Daar valt toch moeilijk iets tegenin te brengen? Of wil je het gewoon niet zien?
‘Het wordt door mijn strot geduwd.’
Je hoeft er niet van te houden en je hoeft het niet allemaal te begrijpen. Maar dat betekent niet dat je de beweging opnieuw de grond in mag boren. Waarom zou je dat willen?
En nu? Nu lijken we in Oldebroek wel weer terug te zijn in een tijd waarin religieuze normen de boventoon voeren, met een stevige kerkelijke benadering vanuit christelijk-fundamentalistische hoek. Een benadering die zich keert tegen mensen die elkaar alleen maar lief willen hebben!
Mensen die niet bang willen hoeven zijn wanneer ze op jonge leeftijd uit de kast komen. Mensen die vlaggen willen ophangen en zichzelf willen uiten, juist omdat ze worden uitgekotst en gekleineerd.
Het zijn mensen die voor elkaar willen zorgen, net zoals kerkgemeenschappen dat vaak op een mooie manier doen.
Ik zou zeggen: wees écht christelijk. Heb uw naasten écht lief, wie dat ook mogen zijn. Want ook binnen uw eigen gemeenschap is er meer pijn, verdriet en teleurstelling dan u aan de buitenkant kunt zien.
Onze eeuwige strijd.
P.s. vandaag werd de vlag gehesen en hingen er meer dan 400 vlaggen in Oldebroek. Dat is zeer te prijzen. Er gloort wat nieuw heilig licht…
