Dat kleine witte wolkje
De zon schijnt altijd. Nu ik naar buiten kijk, lijkt dat niet zo. Ergens diep verscholen achter een grijze massa, samengeklonterd tot een eenheid in meerdere tinten grijs, zijn er sporen van de zon te zien. Ik geloof niet in een bepaalde religieuze entiteit, maar ik geloof wel dat we de zon weer gaan zien naarmate de tijd verstrijkt. Geen twijfel over mogelijk.
Als het dan weer zonnig is en we wat wolken zien, denken we aan dat mooie Nederlandsche landschap. We kijken naar de wolken, die alleen of samengepakt voorbij komen drijven als mythische schepen op een drukke blauwe zee.
Daar waar de meeste wolken samenkomen in een grote wolk, blijft één hardnekkig wit wolkje een eigen koers varen.
Een eigenzinnig wolkje. Een in voorgaande jaren gerespecteerd wolkje. Een vrijwel doorzichtig wolkje, een wolkje om echt rekening mee te houden. Een wolkje dat goed kon samenklonteren en zich soms weer kon losmaken, maar altijd opnieuw een bepaalde samenwerking zocht met andere wolken. Om woeste stormen te veroorzaken of juist samen de atmosfeer verder te ontdekken.
Dat witte wolkje is na 2021, toen de echte daling van het aantal regendruppels dat het bijeenhield werd ingezet, een steeds desastreuzer pad gaan volgen. Het wolkje klemde zich vast aan een zeer zwart wolkje, dat geen fraai aangezicht vormde aan het hemelse dak.
Vanbinnen rommelde het al in het witte wolkje. Sommige regendruppels wilden zich losmaken, andere wilden naar een rustigere zone in de dampkring. Ook moest de koningin van de ijskristallen wat meer ontdooien. Toch is de onthechting van dat witte wolkje van die zwartgallige ijskristallen nooit helemaal goed gegaan.
Het wolkje wist niet meer op welke manier het zich moest verenigen met de andere wolken, die fier en schoon aan de hemel hingen. Wolken die een bepaalde oprechtheid uitstraalden en serieus het dak van het firmament wilden beschilderen. Zodat de mensheid daaronder kon genieten van de schoonheid van de samengeperste regendruppels, die vervolgens op aarde zouden neerdalen om daar nieuw leven en groei mogelijk te maken.
Het witte wolkje dacht nog altijd dat het een belangrijke verschijning aan het firmament was. Jarenlang had het wolkje een prominente plek ingenomen en was het gewend dat andere wolken rekening hielden met dat mooie witte figuur. Andere wolken waren inmiddels van vorm veranderd en hadden soms zelfs een andere richting gekozen. Dat was maar moeilijk te verkroppen voor het wolkje.
Het witte wolkje begon steeds vaker te mopperen over de windrichting, de kleur van de andere wolken en zelfs over de hoeveelheid zonlicht die zij ontvingen. Alsof het recht op een zonnige plek aan het firmament ooit bij de geboorte van het wolkje was vastgelegd, zoals een autonoom omgaat met ons belastingplan!
En zo werd het wolkje steeds kleiner, terwijl het zelf dacht dat het groter werd. Het verloor regendruppels, maar hield vast aan de overtuiging dat het aan de atmosfeer lag. Misschien was dat wel het grootste probleem: het wolkje keek voortdurend naar de lucht, maar vergat af en toe eens naar zichzelf te kijken.
Het wolkje stond in feite alleen en werd boos als het door een zuchtje wind ook maar iets werd verschoven. Angstvallig hoopte het dat bepaalde regendruppels niet zouden loslaten, om zo een wolkbreuk te voorkomen en het wolkje niet nog verder te laten splijten.
Het wolkje dreef steeds verder af.
Hé, zie ik daar nu opeens de zon doorbreken?
