Angst voor de achterban
Gisteren kwam eindelijk een gezamenlijk bericht van de regering naar buiten over de “demonstraties” tegen AZC’s in verschillende gemeenten. Vooral omdat een verstandige burgemeester, Boumans en tevens vicevoorzitter van de Vereniging Nederlandse Gemeenten, een rode lijn trok; een VVD-man. Zeg maar een rode lijn die Jetten ook wel eens hanteerde, maar langzaam verloor toen hij met diezelfde VVD moest gaan werken. Zo zie je maar weer: de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Die rode lijnen had hij makkelijk kunnen behouden als hij was gaan formeren met PRO. Maar dat terzijde.
De vicevoorzitter van de VNG moet, met alle respect, het kabinet bijeenroepen voor een spoedoverleg in het Catshuis over asiel. Nou, niet over asiel, maar over de aanhoudende “protesten” die veelal met geweld gepaard gaan en worden opgezweept door een club badgasten die zó erg voor Nederland staan dat ze maar een Engelse term gebruiken in hun slogan. Een boerenclubje heeft daar ook last van. Daarover later meer.
Er is op zich niks mis met wat Bouwman deed. Er gaat eindelijk iemand op de strepen staan, of op de rode lijn, die zeker wat invloed heeft. Zie: een echte rode lijn met consequenties. Maar dat deze gehele constatering niet uit het kabinet zelf kwam en dit spoeddebat niet vanuit het kabinet zelf is voortgekomen, vind ik een zeer gemiste kans in de al vele gemiste kansen van dit jonge kabinet. En dan druk ik mij nog zeer diplomatiek uit.
Dat is het verschil met het echte leven als burgemeester, met burgers gelijk aan zijn zijde of tegenover hem, en zijn collega’s die het land besturen. Het is een zichtbaar, bijna tastbaar element dat al jaren speelt. Zie ook sommige zorg die naar de gemeenten is overgeheveld. Een aantal Tweede Kamerleden heeft het gevoel met de burger niet verloren. Laat ik eerlijk zijn: een Lisa Westerveld weet precies wat er misgaat in de zorg. Markuszower weet, meelopend in stoetjes met de bezorgde burger, precies wat er met Nederland gebeurt als wij niet keihard mensen buiten Nederland houden. In dat opzicht speelt hij een nieuwe, glansrijke, keiharde Wilders 8.8 om de PPV stemmen naar hem toe te trekken bij de volgende verkiezingen. Het maakt hem geen reet uit, want er staan nauwelijks consequenties tegenover. En dat stipt het hele probleem direct aan.
Handhaving, doen waar je echt voor staat, uitvoering van wetten. Dat wij als Nederlanders wat losser zijn en van onze vrijheid genieten, staat buiten kijf. Daarom vond ik Nederland altijd zo mooi. Een beetje door rood fietsen, een jointje op de lip, een beetje neuken in het Vondelpark of in een van de prachtige andere parken van dit land. Die softe touch bestaat nog steeds, alleen is die heel erg ondergesneeuwd door verwaande schreeuwers, geldbeluste graaiers en iedereen die een ander iets niet gunt: de vrijheid om te leven hoe men wil, welke religie men wil bedrijven en welke gedachten en meningen iemand mag hebben.
Want bij het ventileren van problemen zit het probleem niet, bij het aanhoren ook niet. Foute of goede meningen zijn er altijd geweest, maar ze zijn nauwelijks (nou ja, we weten welke wel, natuurlijk, maar op persoonlijk gebied) ooit zo uitgevent en zo benut als nu. Het probleem begint bij het feit dat sommige mensen denken dat hun wil of hun mening wet moet zijn. Zo is dat gewoon niet! Dit te accepteren lijkt steeds lastiger te zijn.
Vanuit dit kabinet en de andere kabinetten is daar al tijden geen goed antwoord op. En de slappe houding, het vermogen om problemen jaren voort te laten woekeren, slecht samen te werken – expres of niet expres, we zien wat jullie doen – en sommige media die hier superhandig op inspelen, helpen niet.
Een paar dagen geleden kwam het AD met de kop: “Stikstofpakket in aantocht: angst voor zomer vol boze boeren.” Dat Nederlandse clubje met die Engelse slogan is zich alweer aan het klaarmaken voor dikke, zuigende stront op de snelwegen.
Er wordt wel eens gezegd dat een land een sterke leider nodig heeft. Een Trumpje, die alles rechtzet om alle problemen in één keer op te lossen. We hebben gezien dat dat niet echt werkt. Die hebben wij niet nodig. Wij hebben partijen nodig die niet zo bang zijn voor hun achterban. Die niet bang zijn om wat stemmen te verliezen. Want het spel der politiek lijkt meer om stemmen werven, dan om probleemoplossingen te gaan. Daar betalen wij ze toch niet voor?
