De doodvermoeide columnist, podcastmaker, televisieduider en volksspecialist dacht na over zijn volgende stukje ophef. Sinds de coronapandemie en de opstand tegen van alles en nog wat had hij goed grip gekregen op zijn nieuwe inkomsten. Hij had een manier gevonden om geld te verdienen door op het sentiment te drukken. Niet één keer, maar elke keer, en zo een voorvechter, een strijder te worden voor het vaderland; dat vaderland dat door gevaarlijke elementen afbrokkelt tot aan een derdewereldland met alle gevolgen van dien. Hij had dé knop gevonden om die gemoedstoestand via zijn columns, podcast en social media te sturen. En niet onverdienstelijk. Er zit een aardige boterham in het cultiveren van jouw eigen gedachtengoed. Of je nou filmpjes maakt in grote steden over de slechte staat van sommige wijken, of bij Ongehoord Nederland zegt: “Je mag tegenwoordig ook niks meer zeggen,” om daarna gewoon te zeggen wat er in dat koppie zit. Of het nu om “omvolking” gaat, gendergelijkheid of de spreidingswet. De formule werkt! Zeer goed zelfs. De algoritmes blijven smullen van ophef, gecreëerd of niet! Zakken worden gevuld.
Al sinds de cultuuroorlog, na de dood van Pim Fortuyn en de Twin Towers en Van Gogh (eerder ook al, maar een kader is handig), die stevig opwaaide, zijn er mensen geweest in de voorhoede om het volk te leiden door deze gruwelijke nieuwe tijden. Deze zwart-witstrijd werd alleen maar groter en de kloof alleen maar dieper met de opkomst van social media en multi-platforms waarop iedereen zijn eigen scheet kon laten. X en Facebook werden een goede microfoon vanaf 2008-2009, daarna kwam de podcast, wie heeft er niet een tegenwoordig? Nu zijn TikTok en Insta hot en happening (of vast weer een ander, deze boomer loopt achter). Jouw boodschap kun je er goed op kwijt en er wordt geluisterd. En hoe.
Maar leiden tegen wat, eigenlijk? Tegen de regering en haar medewerkers, tegen dat gevaarlijke woke, tegen buitenlanders, meestal in de vorm van asielzoekers, tegen Links of Rechts, wetenschap en noem maar op. Een ellenlange opbouw van halve waarheden of halve leugens, waarin zeer selectief wordt geshopt naar wat men zelf goed dunkt en kapotgemaakt wordt wat men een gevaar vindt voor eigen doel. De omdraaiingen die worden uitgebraakt roepen meer reacties op, en reacties zijn nu eenmaal goed voor deze beïnvloeders, die daarop weer kunnen reageren. Het is een fascinerend spel van gekaderd gevangenschap van de eigen geest en denkbeelden. En langzaam komt er steeds minder ruimte voor de ander. Eenmaal de tunnel in gerend van jouw keuze – voor of tegen de keuzes van de regering van Israël of onze regering, of tegen een komst van een AZC – wordt het terugkruipen naar de ingang, waar veel een breder perspectief zichtbaar is, bijna onmogelijk. Vast in de tunnel, konijnenhol of geestestoestand wordt beïnvloeding alleen maar makkelijker, de mensen worden kwader en meer en meer teleurgesteld in omgeving en zelfs daarbuiten. Er blijft maar één wereldbeeld over, en dat is vaak ook nog gestuurd. Bepaalde influencers spelen daar superhandig op in. En dat vertakt zich steeds verder. Van onschuldige gezondheidsclaims van nietsdoende pillen tot aan serieus gevaarlijke inname van bepaalde stoffen, die makkelijk verkrijgbaar zijn op de zwarte markt, naar effectieve rellen tegen AZC’s tot aan de manosfeer met al haar alfamannetjes die op hun beurt zakken met geld verdienen aan wat de wat onzekere boys van deze tijd. Een rustige, aardige bèta mag je niet zijn, of gewoon jezelf. Stel je eens voor. Die woke-gedachte. Gadver!
Het is een boeiende tijd met enorme kansen voor iedereen, maar ons laten leiden door agenda’s van anderen met handige propaganda en techskills, die op sentimenten drukken, is volgens mij niet de beste manier om die kansen tot wasdom te laten komen. Sorry, ik moet even op mijn progressieve tijdlijn kijken nu. Ik was er al zolang weer weg.
