Beknopte biografie

Biografie

Ik ben geboren in het “Er is altijd wat te doen!” Almelo op 12 januari 1979. Als kleine doerak groeide ik op in een cultureel diverse wijk. Een goed begin. Na ongeveer zes jaar verliet onze vader, Mohammed, ons en gingen we vrolijk met ons drieën verder. Mijn moeder, mijn broer en ik.

Ik speelde als een bezetene in de zandbak achter de flat. Ook voetbalde ik met jongens van allerlei pluimage op het veld net achter die zandbak. Achter dat veld lag weer een fietspad met daarachter een groot veld met paarden. Om het af te maken lag daarachter weer weer een bos, waar we in bomen klommen en andere gekkigheid uithaalden, evenals een soort dijk die ons beschermde tegen de stank en het gevaarlijke blik van auto’s.

De herinnering aan “DVO” (Door vrienden opgericht) is niet helemaal zuiver meer. Wat wel naar boven komt is de route naar die voetbalclub toe die we altijd aflegden. Met een kleine fiets achter mijn moeder aan fietsen dwars door het Nijreesbos, waar treinen passeerden en mensen vertier en frisse lucht opzochten. Later trainden we daar nog met het basketbalteam. We kwamen ook altijd langs restaurant ’t Maatveld. Het restaurant waar ik later wel eens bowlde of kegelde, een van de twee. Kegelen! Verjaardagen van opa en oma met de hele familie.
Ik herinner me nog wel dat ik de eerste paar keer geen idee had wat ik op het voetbalveld moest doen. Daarna werd ik natuurlijk een fantastische speler. Volgens mij heb ik lang in de verdediging gezeten. Ik was volgens mij niet de aardigste. Had je maar niet zo dicht bij ons goal moeten komen.
Later promoveerden mijn broer en ik naar een  voetbalclub die Oranje Nassau heette. We zijn toen allebei voor 560 miljoen gulden overgenomen, maar ook dat weet ik niet meer zeker meer. Het geld is inmiddels op.

Later ging ik basketballen bij basketbalclub “De Uitsmijters”. Dat lag meer in mijn sportstraatje. Ik had meer plezier in die sport op een of andere manier. Dat ging me goed af. De sport heeft andere eigenschappen en andere allure. Het vraagt om andere competenties dan het grote voetbalveld. Het is wat sneller, dichter op elkaar. Ik mocht op een gegeven moment zelfs training geven en ben nog even coach geweest. Het ging mis toen ik op mijn zestiende een gitaar kreeg. Minder basketbal en meer muziek. En ook meer feest en alles wat daar bij komt kijken.

In de tussentijd deed ik Mavo en daarna Havo. Hierna probeerde ik VWO, maar was helemaal klaar met algemeen onderwijs. Wat ik wilde doen? Ik had werkelijk geen idee. Ik werkte op een kartbaan en regelde in die tijd een oefenruimte om te jammen en ontzettend veel te blowen en drinken.

Volgens mij heb ik daarna eerst SPH (Sociaal Pedagogische Hulpverlening) geprobeerd in Enschede. Na een tijdje begon me dat tegen te staan. Ik was er niet klaar voor. Toentertijd speelde er andere dingen in mijn hoofd en kon ik niet de discipline behouden die nodig was. Daarna heb ik een tijd in een café gewerkt als afwasser. Dat was ook niet echt wat ik zocht. Maar wat hebben we daar gelachen.

MBO Plus, vier in een jaar op het ROC in de Kerkelanden met een stage bij “Het Popcollectief Almelo”. Een collectief voor muzikanten. Daarnaast hadden we een radio programma “Hotel Rettepetet”; samen met Patrick Waanders, René Brama en als laatst Suzanne Dekker. Ook speelde ik al een tijd in de fameuze Jack Barker Blues band als gitarist.

Na dit gebeuren ben ik een jaar of anderhalf Music Management gaan doen in Utrecht op de Lange Vie. Fantastische school met mooie vakken, leerzaam en vele muzikanten uit heel Nederland. Maar ook hier voelde ik me niet helemaal thuis. Ik was niet klaar voor die scholen. Waarom, geen idee. Te ver van huis? Te druk in mijn hoofd. Teveel andere dingen te doen. Geen zin!

Hierna ben ik gaan werken en naar Enschede verhuisd. In Enschede ben ik voor Nuon gaan werken. Vanuit Enschede was het een rechte lijn naar Amsterdam. Waar ik nu nog steeds woon, vanaf 9 januari 2006. Ook in Amsterdam mocht ik voor Nuon werken. Tien jaar lang. Een decennium.
In het begin gingen Patrick en ik één keer in de twee weken naar Almelo om te oefenen met Jack Barker. Helaas overleed onze drummer en geluidstechnicus Alex Gomies (held) en stopten we met Jack Barker.

Vanaf het begin dat ik Amsterdam ging wonen begon ik met schrijven. Eerst een boek dat Dramatica Destructivica heette. Dit boek heb ik via Boekscout uitgegeven. Direct daarna begon ik aan een boek dat Koppijn heette. En dat boek is nu af.

Inmiddels ben ik gestopt bij Nuon en weet ik wat ik wil gaan doen. Ik ga weer MBOPlus doen. Weer in één jaar, Sociaal Agogisch Werker. Ik wil mensen helpen van dichtbij. Daarnaast schrijf ik rustig door en ga ik met onze nieuwe band The Sound Press mooie dingen beleven.

Een beknopte weergave van mijn leven tot nu.

Kamal Bergman

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.